Tinanggihan ng Isang Pamilya ang Sanggol na Dinadala Ko para sa Kanila Dahil May Down Syndrome Siya, Kaya Ako Mismo ang Nagpalaki sa Kanya – Pagkalipas ng 12 Taon, Dinala Nila Ako sa Korte, Ngunit Ang Ginawa Ng Anak Ko Doon ay Nagpamangha sa Lahat
Nang pumayag akong magdala ng sanggol para sa ibang pamilya, inakala kong tinutulungan ko silang buuin ang kinabukasan na palagi nilang gusto. Hindi ko kailanman naisip na ang isang desisyon ay hahantong sa isang labanan na babalik sa aming buhay pagkalipas ng mahigit isang dekada.
Ang mga fluorescent na ilaw ng grocery store ay may paraan ng pagpapaputi ng mga oras hanggang sa ang isang double shift ay tila isang mahaba, umuugong na araw. Ako ay 32 noon, nakatira pa rin sa isang studio apartment kung saan ang radiator ay kumakalansing na parang may opinyon, naglalagay pa rin ng tip money sa isang sobre na may markang "COLLEGE" sa isang shoebox sa ilalim ng aking kama.
Ako ay lumaki sa foster care sa edad na 18 na may isang basurang bag ng damit at isang bus pass. Labing-apat na taon pagkatapos, sinusubukan ko pa ring alamin kung ano ang dapat na hitsura ng totoong buhay.
Napansin muna ng aking kasamahan, si Marcy. Palagi naman.
"Emma, honey, nakatayo ka na ng 12 oras. Nanginginig ka."
"Ayos lang ako."
"Hindi ka ayos. Nag-iipon ka para sa paaralan sa $12 kada oras. Hindi iyan plano, iyan ay isang mabagal na pagkalunod."
Tumawa ako dahil kung hindi, iiyak ako sa mga lalagyan ng gulay.
***
Ito ay isang regular na customer, isang tahimik na babae na bumibili ng parehong yogurt tuwing Martes, na nagsabi sa akin tungkol sa ahensya ng surrogacy. Sinabi niya na ang kabayaran ay maaaring magpabago ng buhay at ipinasa ang isang card sa conveyor belt na parang nagpapasa siya ng isang susi.
Umuwi ako at pinag-isipan ito sa loob ng dalawang linggo. Pagkatapos ay tumawag ako.
***
Nakilala ko ang mga Hollister sa isang glass office na tinatanaw ang ilog. Si Richard ay matangkad na may pilak na buhok, at ang kanyang asawa, si Vanessa, ay nakasuot ng perlas na mukhang mas matanda pa sa akin.
Hinawakan nila ang aking mga kamay na parang pamilya na ako.
"Matagal na naming hinintay ito," sabi ni Vanessa. "Ikaw ay isang sagot sa panalangin, Emma."
"Gusto ko lang tumulong, at sa totoo lang, gusto kong mag-aral. Malaking tulong ito."
"Kung gayon, tutulungan natin ang isa't isa," sabi ni Richard, nakangiti, bagaman ang kanyang mga mata ay sandaling sumulyap sa kanyang relo.
Sinabi ko sa sarili ko na inakala ko lang iyon.
Pinirmahan namin ang mga papeles sa isang conference room. Ipinasa ni Mr. Pierce, ang abogado ng mga Hollister, ang mga pahina sa akin gamit ang isang panulat na marahil ay mas mahal pa sa aking upa. Hindi siya ngumiti, ngunit hindi naman talaga ngumingiti ang mga abogado, kaya hinayaan ko na lang din iyon.
***
Ang unang trimester ay lumipas sa isang malabong ulap ng saltines at overtime.
Dumating si Vanessa sa mga unang appointment na nakasuot ng malambot na sweater at pabango. Ipapatong niya ang kanyang kamay sa aking tiyan at ibubulong:
"Isang malusog na munting sanggol. Iyan lang ang gusto namin. Isang malusog lang."
Tatango ako.
Sinabi ko sa sarili ko na ganoon ang sinasabi ng bawat ina.
Maraming bagay ang sinabi ko sa sarili ko noon.
***
Dumating si Richard minsan, tiningnan ang kanyang relo nang dalawang beses, at umalis bago pa mailabas ang ultrasound. Nag-sorry si Vanessa para sa kanya na may pilit na ngiti.
***
Sa linggo ng anatomy scan, sa kalagitnaan ng pagbubuntis, mag-isa akong pumunta. Mabait ang technician sa simula, nakikipag-usap tungkol sa mga pangalan at nursery habang inilulubog niya ang wand sa aking tiyan. Pagkatapos ay tumahimik siya, at ang kanyang ngiti ay nawala sa kanyang mukha na parang tubig.
Nagpaalam siya, at pagkaraan ng isang sandali, pumasok ang doktor, maingat ang kanyang boses habang binabanggit ang mga soft marker para sa Down syndrome at tinanong kung maaari akong bumalik para sa karagdagang pagsusuri.
Hinawakan ko ang gilid ng exam table, isang pakiramdam ang bumangon sa aking dibdib na hindi ko pa kayang pangalanan.
***
Dalawang beses tumunog ang telepono bago sinagot ni Vanessa. Nakaupo ako sa gilid ng aking kama, nakasuot pa rin ng aking apron sa trabaho, ang larawan ng ultrasound ay nakabaluktot sa aking kamay.
"Vanessa, si Emma ito. Tumawag ang doktor. Gusto nilang magkasama tayong pumunta. Tungkol ito sa sanggol."
Nagkaroon ng paghinto sa kabilang linya.
"Nakausap na namin si Dr. Nguyen," sabi niya. "Magkikita kami ni Richard sa opisina ng aming abogado bukas. Ipapaalam sa iyo ni Mr. Pierce ang lahat."
Namatay ang linya bago ko pa matanong kung ano ang ipapaliwanag.
***
Ang opisina ay puro salamin at kulay-abo na karpet.
Nakatayo si Mr. Pierce sa likod ng isang mesa na mas malawak pa sa buong kusina ko. Nakaupo sina Richard at Vanessa sa isang tabi, hindi nakatingin sa akin.
"Emma, salamat sa pagdating," sabi ng abogado. Ipinasa niya ang isang folder sa mesa. "Ang aking mga kliyente ay gumawa ng isang mahirap na desisyon. Dahil sa diagnosis, hindi nila tatanggapin ang bata pagkatapos ng kapanganakan."
Tinitigan ko siya. Naghintay ako na may tumawa o bawiin ito.
"Ano ang ibig mong sabihin, hindi tatanggapin siya?"
"Seksyon siyam ng kasunduan sa surrogacy na pinirmahan mo noong nakaraang tagsibol," sabi ni Mr. Pierce, tinapik ang folder.
"Sa kaganapan ng isang kumpirmadong abnormalidad ng fetus, ang aking mga kliyente ay may karapatang tumanggi sa paglalagay. Ang sanggol ay ililipat sa sistema ng foster care ng estado pagkatapos ng kapanganakan. Ang aking mga kliyente ay pinalaya mula sa lahat ng obligasyon ng magulang," basahin ng abogado.
Pakiramdam ko ay may nagbuhos ng isang balde ng yelo sa aking ulo! Umalingawngaw ang aking mga tainga.
"Hindi ka seryoso!" Bumaling ako kay Vanessa. "Sanggol siya, sanggol mo!"
Ipinagkrus ni Vanessa ang kanyang mga kamay sa kanyang kandungan.
"Gusto namin ng pamilya, Emma. Hindi isang proyekto."
Sa wakas ay tumingin si Richard. Pagod ang kanyang mga mata, hindi nagsisisi.
"Mas mabuti ito. Para sa lahat."
Umalis ako nang hindi pumipirma ng anuman. Hindi ko na kailangan.
Ang probisyon ay naghihintay sa folder na iyon mula pa noong araw na nilagdaan ko ang orihinal na kontrata, noong hindi pa namin naiisip na babasahin namin itong muli. Nakarating ako sa parking garage bago bumigay ang aking mga tuhod.
***
Ang natitirang bahagi ng aking pagbubuntis ay lumipas sa isang malabong ulap ng double shifts at tahimik na takot.
Isang araw, nakita ako ni Marcy na umiiyak sa break room at hindi nagtanong, umupo lang sa tabi ko na may papel na tasa ng masamang kape.
"Anuman iyan, bata," sabi niya, "hindi mo kailangang alamin iyan ngayong gabi."
Nagtatrabaho ako hanggang sa lumobo ang aking mga bukung-bukong lampas sa aking sapatos. Binasa ko ang lahat ng makikita ko tungkol sa foster care, kahit na alam ko na ito, dahil naranasan ko na ito.
Hinawakan ni Dr. Nguyen ang aking kamay sa isa sa aking huling appointment.
"Mamahalin siya, Emma."
Hindi ako sumagot, ngunit may isang bagay sa loob ko ang nagsimula nang sabihin ang salitang "akin."
***
Ang delivery room ay maliwanag, maingay, pagkatapos ay biglang napakatahimik.
Inilagay nila ang sanggol na babae sa aking dibdib, at ang kanyang maliit na kamay ay kumapit sa aking daliri na parang hinihintay niya ako.
Tumingin ako sa kanyang mukha at alam ko.
Dumating ang isang social worker pagkaraan na may clipboard. Sa likod niya, nakatayo si Mr. Pierce sa pintuan na parang anino.
"Emma, kung handa kang pumirma sa release —"
"Hindi ko siya irerelease," sabi ko, pinutol ang social worker.
Nanatili ang silid.
Humakbang pasulong si Mr. Pierce.
"Pagsisisihan mo ito. Wala kang anuman. Walang pamilya, degree, o suporta. Naiintindihan mo ba ang iyong pinapasok?"
Tumingin ako sa aking anak na babae at hinawakan ang malambot, maitim na buhok sa kanyang sentido.
"Lily ang pangalan niya," bulong ko. "At alam ko na hindi ko pagsisisihan."
Umalis ang abogado nang walang ibang salita.
Ibinigay sa akin ng nars ang isang iba't ibang tumpok ng mga papeles, at nanginginig ang aking kamay kaya halos hindi ko mahawakan ang panulat. Ngunit pinirmahan ko ang bawat linya. At dinala ko si Lily pauwi nang mag-isa, nang walang ideya kung gaano kabigat ang mga darating na taon.
***
Labindalawang taon ang lumipas nang mas mabilis kaysa sa naisip ko.
Kami ni Lily ay nasa kitchen table na kumakain ng pancake, ang bote ng syrup ay nasa pagitan namin tulad ng dati tuwing Sabado. Siya ay 12, halos kasing tangkad ko, na may tawa na pumupuno sa bawat sulok ng aming maliit na bahay.
Natapos ko ang aking associate's degree sa gabi tatlong taon na ang nakalipas, sa tulong ng mga kasamahan at ni Marcy.
Si Lily ay umuunlad sa paaralan, napapalibutan ng mga guro na nagmamahal sa kanya at mga kaibigan na talagang nag-aaway para makaupo sa tabi niya sa tanghalian.
Pagkatapos ay may kumatok.
Pinunasan ko ang aking mga kamay sa isang dish towel at binuksan ang pinto nang walang pag-iisip. Pagkatapos ay nanigas ako.
Nakatayo sina Richard at Vanessa sa aking porch!
Nakangiti sila na parang dumaan lang para magkape.
"Hello, Emma," sabi ni Vanessa. "Maaari ba kaming pumasok?"
Hindi sila naghintay ng sagot. Lumakad sila sa tabi ko papunta sa aking sala na parang sila ang may-ari ng bahay.
"Sweetheart," tawag ni Vanessa sa bahay, matamis ang kanyang boses. "Sa wakas ay magkasama na tayo!"
Lumabas si Lily, hawak pa rin ang tinidor ng pancake.
Wala siyang sinabi, tiningnan lang sila.
"Umalis kayo sa bahay ko," sabi ko. "Paano ninyo ako nahanap?!"
"Nag-hire kami ng isang tao," sabi ni Richard, walang pagsisisi. "Isang magaling na imbestigador. Ilang linggo lang ang inabot."
Itinaas niya ang parehong palad na parang pinapakalma niya ang isang ligaw na aso.
"Emma, pakiusap. Maraming taon na kaming nag-iisip tungkol sa nangyari."
"Ang nangyari," patuloy ni Vanessa nang mahina, "ay nagluluksa kami. Dumaan kami sa tatlong bigong pagsubok. Hindi kami ang aming sarili. At ikaw, well, sinamantala mo iyon."
Talagang tumawa ako! Lumabas ito nang matalim at pangit.
"Sinasamantala ko kayo?" Tanong ko sa kanila.
"Mapilit ka," sabi ni Richard. "Pinilit mo kami sa isang desisyon na hindi namin kailanman gagawin kung kami ay malinaw ang pag-iisip."
"Pumirma ka ng mga papeles," sabi ko. "Nagpadala ang iyong abogado ng mga papeles. Sinabi mo sa isang doktor na hindi mo siya gusto!"
Hindi gumalaw ang ngiti ni Vanessa.
"Nakausap na namin ang bagong abogado. Naniniwala ang mga abogado ng pamilya ni Richard na ang korte ay magiging napaka-sympathetic sa mga magulang na minanipula sa panahon ng isang mahina na krisis medikal."
"Mayroon kaming mga mapagkukunan, Emma," idinagdag ng lalaki na halos maging adoptive father ni Lily nang mahina. "Mayroon kaming mga koneksyon. Mas gugustuhin naming hindi gamitin ang mga ito. Ngunit si Lily ay kabilang sa kanyang tunay na pamilya."
Nagsimulang manginig ang aking mga kamay. Pakiramdam ko ang mga taon ng pagtatrabaho ng doubles, ng mga school play at lagnat at homework, ng pagiging ina niya, lahat ay umiikot na parang wala silang halaga!
"Ibinigay mo siya," sabi ko. "Wala kang karapatan! Wala!"
"Sinasabi ng biology ang kabaligtaran," sabi ni Vanessa.
"Hindi umupo ang biology sa kanya ng alas tres ng umaga nang may pneumonia siya!" Sigaw ko.
"Emma," ang boses ni Richard ay may gilid na ngayon. "Huwag mong pahirapan ito nang higit sa kailangan."
Binuksan ko ang aking bibig upang sigawan sila, ngunit lumakad si Lily sa tabi ko papunta sa gitna ng silid. Kalmado at matatag siya, na parang hinihintay niya ang eksaktong sandaling ito sa buong buhay niya.
"Excuse me," sabi niya.
Pareho silang bumaling sa kanya, ang kanilang mga mukha ay natunaw sa ginawang tamis na ginagamit ng mga matatanda sa mga bata.
"May inipon ako para sa inyo sa lahat ng oras na ito," sabi ng aking anak na babae.
Talagang ipinagkrus ni Vanessa ang kanyang mga kamay, at lumiwanag ang mga mata ni Richard!
"Oh, sweetheart," sabi ni Vanessa. "Regalo ba ito para sa amin?"
Tumango si Lily nang isang beses.
Pagkatapos ay bumaling siya at tumakbo sa pasilyo patungo sa kanyang silid-tulugan.
Nakatayo ako doon na nanigas, ang aking puso ay nasa aking lalamunan. Wala akong ideya kung ano ang dadalhin ng aking anak na babae. At ang mga Hollister, mayabang at nakangiti sa aking sopa, ay mas kaunti pa ang ideya kaysa sa akin.
Pagkaraan ng ilang minuto, bumaba si Lily sa hagdan, hawak ang isang maalikabok na shoebox. Lumakad siya diretso kay Vanessa at inilagay ito sa kanyang mga kamay.
"Buksan mo," sabi niya.
Lumapit si Richard, nakangiti na parang isang lalaki na umaasa ng drawing ng bata. Inangat ni Vanessa ang takip. Nawala ang ngiti sa kanyang mukha.
Sa loob ay maayos na nakasalansan ang mga papeles, bawat isa ay nasa isang malinaw na sleeve.
Ang kontrata sa surrogacy.
Ang liham ni Mr. Pierce na nagtatapos sa kanilang claim.
Isang notarized na pahayag kung saan tinanggihan ni Vanessa ang kustodiya.
Mga naka-print na email kung saan tinawag ni Vanessa ang pagbubuntis na "isang depektibong pamumuhunan," ang parehong thread na walang ingat niyang kinopya sa address ng aking klinika noong ako pa ay "ang carrier."
Napasigaw si Richard.
"Hindi! Hindi ito maaaring mangyari! Paano ka naglakas-loob?!" Sigaw ni Vanessa.
Hindi umimik si Lily.
"Nakita ko ang kahon na ito noong ako ay 10," sabi niya nang mahina. "Alam mong nagtatanong ako tungkol sa aking ama mula noong ako ay pito. At alam mong nagde-debate ako, at ang podcast unit na iyon sa paaralan. Binasa ko ang bawat pahina. Inorganisa ko ito bilang aking civics project noong nakaraang tag-init. Iniipon ko ang katotohanan para sa araw na susubukan mong bumalik."
Tinitigan ko ang aking anak na babae.
Isang preteen, mas matatag kaysa sa akin sa anumang edad.
At pagkatapos ay napagtanto ko. Ang mga tanong tungkol kay Mr. Pierce noong nakaraang taglagas. Ang paraan ng pagtatanong ng aking anak na babae, nang kaswal, kung ano ang isang notaryo.
Ang mga biyahe sa library. Sinagot ko ang bawat isa at nagpatuloy, hindi kailanman pinagsama-sama ang mga ito!
Gumagalaw ang panga ni Richard, ngunit walang lumabas. Nanginginig ang mga kamay ni Vanessa laban sa kahon na hindi niya kayang ihulog.
"Maaari mong tawagan ang iyong mga abogado," idinagdag ni Lily. "Gumawa ako ng mga kopya."
Walang masabi, agad nilang iniwan ang kahon nang walang ibang salita.
Sumara ang pinto sa likod nila, at nanatili ang bahay.
Lumubog ako sa sopa. Hindi tumitigil sa panginginig ang aking mga kamay.
Hinawakan ako ni Lily mula sa likod at idinikit ang kanyang pisngi sa aking buhok.
"Huwag kang umiyak, Mom."
"Hindi ko alam na alam mo," bulong ko. "Lahat ng mga tanong na iyon - dapat ay nakita ko ang totoo."
"Binabantayan ko tayo, Mom."
Inabot ko siya at hinila sa aking kandungan na parang maliit pa rin siya, at hinayaan niya ako.
May you like
"Pinili mo ako," sabi ng aking anak na babae. "Iyan lang ang pamilya na mahalaga."
Ang babaeng walang gustong lumaki upang protektahan ang ina na walang nagbigay ng pagkakataon. At sa isang lugar sa loob ko, ang takot na 18-taong-gulang na lumaki sa sistema ay sa wakas ay huminga nang maluwag.
